Notkun og uppruni
Orðið fjölmúlavíl merkir annars vegar 'fyrirhöfn' og hins vegar 'lítill, ómerkilegur hlutur'. Það virðist fyrst notað á prenti í bókum Halldórs Laxness.

Dæmi úr ritmálssafninu:

• Kanski tekst mér með guðshjálp að búa til ógnlítið fjölmúlavíl fyrir vorið.
• hver sem hafði einhverja meinloku í hausnum, [ [...]] þóttist skyldugur að rölta af sér þessa einkaóværu með því að gefa út af sér eitthvert fjölmúlavíl sem átti að heita skáldsaga.
• Enn einusinni var ég orðinn að athlægi í höfuðborginni, að þessu sinni fyrir að dragast með slíkt fjölmúlavíl.
• Nú fer konan að róta í bosinu til höfða sér og finnur þar loksins eitthvert fjölmulavíl og er hnýtt innaní skauta úr svörtu gljásilki.

Fjölmúlavíl eða -vél: Notað af ömmu minni um óskiljanleg apparöt eða teikningar. ,,Hvaða fjölmúlavél er nú þetta." Að fjölmúla. Hef heyrt notað. (Kr. Guðmundsd.)

Fjölmúlavíl nefndi amma mín undarlegar vélar í líkingu við ,,lánga staung uppúr lítilli grýtu" í teikningu Ásgríms Jónssonar við söguna Átján barna faðir í álfheimum.

Fyrir fjölmiðlatíð voru Íslendingar vel sendibréfsfærir, en nú góla fjölmúlavílarar hver upp í annan að enginn kunni að orða hugsun sína án þess að ,,sletta``.

Heimildir:

• Ritmálsskrá OH
• Halldór Laxness. 1978. Dönsku vígstöðvarnar enn. Þjóðviljinn, 16. apríl, bls. 7. Edda, Reykjavík.
• Íslensk orðabók handa skólum og almenningi. 1983. Bókaútgáfa Menningarsjóðs, Reykjavík.
• Íslensk orðabók. 2002. Edda, Reykjavík.